Με ανάφλεξη απειλείται πλέον η ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, καθώς η πολυεπίπεδη τουρκική προκλητικότητα, που τροφοδοτείται από τον πολιτικό αναβρασμό στις ΗΠΑ και την απροθυμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναλάβει ενεργό ρόλο για τη σταθεροποίηση πάνω στις υπάρχουσες δομές, εντείνει το γεωπολιτικό ρίσκο και ανακόπτει ροές επενδύσεων, καταδικάζοντας την περιοχή σε γεωοικονομική απομόνωση.
Το προσφυγικό, το Κουρδικό της Συρίας, το ενεργειακό της Ανατολικής Μεσογείου, το Κυπριακό, ο ρόλος της Τουρκίας στα Βαλκάνια και τη Μαύρη Θάλασσα καθώς και οι προκλήσεις στο Αιγαίο, ο ανταγωνισμός με τη Σαουδική Αραβία και η υψηλών τόνων αντιπαράθεση του Ταγίπ Ερντογάν με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, αποτελούν μέτωπα που ο Τούρκος πρόεδρος εργαλειοποιεί κατά το δοκούν επιχειρώντας να σπάσει την άτυπη απομόνωση που του έχει επιβληθεί από τη Δύση και για να εξάγει ένταση όταν πιέζεται στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.
Τα ζητήματα αυτά αν και δεν εμφανίζονται τώρα και η αποτελούν διαχρονικά σημεία τριβής, εν τούτοις η ταυτόχρονη ανάφλεξή τους ανεβάζει το γεωπολιτικό ρίσκο, εντείνει την ανασφάλεια και αναγκάζει τους μεγάλους παίχτες να ασχοληθούν ενεργά με τις τουρκικές επιδιώξεις.
Κάμπτοντας τις ευρωπαϊκές αντιδράσεις για την επέμβαση στη Συρία μέσω της υπερτροφοδότησης των προσφυγικών ροών και αναγκάζοντας τις ΗΠΑ σε υπαναχώρηση από τα σύνορα και άδειασμα των Κούρδων, παρά τις περί του αντιθέτου εισηγήσεις του State Department και του Πενταγώνου, μέσω της επικοινωνίας Τραμπ-Ερντογάν, η Άγκυρα πέτυχε να λυγίσει τους δύο από τους τρεις μεγάλους παίχτες στην περιοχή. Η Ρωσία, που επίσης αντιτίθεται, καθώς ευθυγραμμίζεται με τα συμφέροντα του Άσαντ, ποντάρει τώρα στον Ερντογάν ώστε να περιορίσει την αμερικανική παρουσία στη χώρα και να εξαναγκάσει τους Κούρδους να συνθηκολογήσουν με τους όρους του καθεστώτος στη Συρία, προκειμένου να ανακοπεί η προέλαση της Τουρκίας.
Ταυτόχρονα, όμως, η Τουρκία κινείται και το μέτωπο της Ανατολικής Μεσογείου, όπου έχοντας κερδίσει ήδη το μπρα-ντε-φερ με Ουάσιγκτον, Βρυξέλλες και Φρανκφούρτη στη Συρία, επιχειρεί επίδειξη ισχύος με νέες γεωτρήσεις, που αν και δεν θα έχουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα ανατρέπουν το status quo, παραβιάζοντας την ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και ανεβάζοντας το θερμόμετρο στην ευρύτερη περιοχή. Σε αυτή τη στρατηγική η Τουρκία εκμεταλλεύεται τις εσωτερικές διεργασίες στο Ισραήλ, που έχουν θέσει σε δεύτερη μοίρα τα σχέδια για τον East Med, καθώς και την κατανάλωση των διαθέσιμων πόρων και πολιτικού κεφαλαίου της Αιγύπτου στην αντιπαράθεση στη Λιβύη. Απ΄την άλλη πλευρά η Ελλάδα, που δοκιμάζεται από το προσφυγικό και έχοντας ελλείψεις σε αμυντικές υποδομές που θα επέτρεπαν την ενεργό παρουσία στην ανατολική Μεσόγειο, δεν αποτελεί δυνάμει απειλή για τα τουρκικά σχέδια.
Διπλωματικά λάθη, στα οποία έπαιξε ρόλο και η νέα ελληνική κυβέρνηση, όπως η υπαναχώρηση από το ενιαίο ευρωπαϊκό μέτωπο κυρώσεων και η ρητορική χαμηλών τόνων από την Αθήνα, έδωσαν στον Ταγίπ Ερντογάν χώρο και χρόνο για να υπονομεύσει την ευρωπαϊκή ομοφωνία, να τροφοδοτήσει αντιδραστικό μέτωπο εντός της ΕΕ και να ανοίξει νέο δίαυλο με τη Γερμανία και μάλιστα με το υπερυντηρητικό τμήμα των Σοσιαλκοινωνιστών του σκληροπυρηνικού υπουργού Εσωτερικών Χορστ Ζέεχόφερ.
Τώρα, κορυφαία πρόκληση είναι η χαλιναγώγηση της τουρκικής προκλητικότητας και γεωπολιτικής βουλιμίας, έτσι ώστε να επανέλθει η σταθερότητα στην περιοχή. Βέβαια, υπό τις τρέχουσες συνθήκες κάτι τέτοιο είναι ρεαλιστικά ανέφικτο, καθώς οι κορυφαίοι παίχτες επιτρέπουν με τη στάση του την έξαρση της τουρκικής προκλητικότητας και του αναθεωρητισμού της Άγκυρας επιχειρώντας να αντιμετωπίσουν άλλα προβλήματα και να μην βρεθούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τον Ταγίπ Ερντογάν.
