Πολιτική πολλαπλών σημείων έντασης ακολουθεί η Άγκυρα επιχειρώντας να βελτιώσει τη θέση της και να κάνει επίδειξη δύναμης αμέσως μετά τη συνάντηση Τραμπ-Ερντογάν και μια εβδομάδα πριν την επίσκεψη του Τούρκου προέδρου στις Βρυξέλλες. Απειλώντας με ανάφλεξη στο Αιγαίο΄, μπλοκάροντας τις συνομιλίες για το Κυπριακό και παρεμποδίζοντας την επίσκεψη Γερμανών βουλευτών στο Ιντσιρλίκ ο Ταγίπ Ερντογάν καθιστά σαφές ότι είναι διατεθειμένος να παίξει όλα τα χαρτιά που κρατά στα χέρια του προκειμένου να σπάσει την ιδιότυπη διεθνή απομόνωση που του έχει επιβληθεί.
Με τις σχέσεις της Τουρκίας με την ΕΕ και τις ΗΠΑ να βρίσκονται σε ιδιαίτερα χαμηλό επίπεδο, το Βερολίνο να συζητά απόσυρση στρατιωτών από το Ιντσιρλίκ η Άγκυρα απαντά με προκλήσεις προς την Ελλάδα, τους Κούρδους και τη Συρία, δοκιμάζοντας τις αντοχές και τις ανοχές γειτόνων και φίλων και θέλοντας να στείλει σαφές μήνυμα πως όσο απομακρύνεται από την κεντρική σκηνή τόσο πιο επικίνδυνη γίνεται για την περιφερειακή ασφάλεια και σταθερότητα.
Δεν είναι τυχαίο ότι δημοσκόπηση για λογαριασμό του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα δείχνει ότι η πλειοψηφία των Ευρωπαίων δεν επιθυμούν την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ.
Διαβάστε επίσης: Πιο επικίνδυνος ο Ερντογάν μετά τη συνάντηση με Τραμπ
Στην πραγματικότητα ο Ταγίπ Ερντογάν απειλεί ΗΠΑ και ΕΕ με αποσταθεροποίηση της δυτικής Μεσογείου, του Αιγαίου και των επιχειρήσεων του NATO προκειμένου να εξασφαλίσει καρέκλα στο διεθνές τραπέζι διαπραγματεύσεων.
Η στάση που τήρηση ο Ντόναλντ Τραμπ κατά τη συνάντησή του με τον Ταγίπ Ερντογάν στον Λευκό Οίκο κατέστησε αφενός σαφές ότι η πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στην Τουρκία, του Κούρδους και τη Συρία έχει συνέχεια, αλλά ανοίγοντας συζήτηση για εμπορικά ζητήματα και τη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους δημιούργησε γκρίζες ζώνες τις οποίες θα εκμεταλλευτεί η τουρκική διπλωματία στην κατεύθυνση της αποσταθεροποίησης της περιοχής.
Διαβάστε επίσης: Ο Ερντογάν φαίνεται ότι κινδυνεύει
Με την Άγκυρα να αναζητά μοχλό πίεσης προς τις Βρυξέλλες ξεκινά και η αντίστροφη μέτρηση για τη συνάντηση του Ταγίπ Ερντογάν με τους Ντόναλντ Τουσκ και Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, ενώ γνωρίζει ότι δεν είναι ευπρόσδεκτος στη Γερμανία.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι πιέσεις προς την Ελλάδα με τη δέσμευση ελληνικών νησιών και περιοχών για ασκήσεις των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και την αύξηση των παραβιάσεων του ελληνικού εναερίου χώρου.
Παράλληλα η Άγκυρα πιέζει και την Κύπρο με δέσμευση της ΑΟΖ και θέτοντας ως προαπαιτούμενο για επανέναρξη των συζητήσεων για το κυπριακό την αναστολή των γεωτρήσεων στην κυπριακή ΑΟΖ.
Την ίδια στιγμή απαγορεύει για ακόμη μια φορά την επίσκεψη Γερμανών βουλευτών στη βάση Ιντσιρλίκ όπου βρίσκονται 250 Γερμανοί στρατιωτικοί και μια μοίρα αναγνώρισης με Tornado, αναγκάζοντας το Βερολίνο να ανακοινώσει έναρξη επεξεργασίας σχεδίου μετεγκατάστασης στην Ιορδανία.
Ο Ταγίπ Ερντογάν γνωρίζει όμως και η διαδικασία επαναπροσέγγισης με τη Ρωσία έχει κόστος και προϋποθέτει σταθερότητα, ενώ οι διμερείς σχέσεις μπορούν ανά πάσα στιγμή να παγώσουν αν αλλάξει η γωνία θεώρησης της κατάστασης στη Μέση Ανατολής από το Κρεμλίνο.
Συνεπώς αν και η Ρωσία είναι ισχυρός σύμμαχος για τη Μέση Ανατολή δεν μπορεί να κάνει πολλά για τις σχέσεις με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ και σίγουρα επωφελείται από τη διεθνή απομόνωση της Τουρκίας, ενώ έχει περιθώριο στη συνέχεια να προσαρμόσει και τη δική της στάση σφίγγοντας ακόμη περισσότερο τη θηλιά στο λαιμό του Ταγίπ Ερντογάν.
Με την τουρκική οικονομία σε δεινή κατάσταση, τη λίρα να υποχωρεί και να στηρίζεται από την κεντρική τράπεζα και ένα μεγάλο χρέους των τουρκικών τραπεζών να αποτιμάται σε ξένο νόμισμα τα περιθώρια ελιγμών του Ταγίπ Ερντογάν είναι ασφυκτικά.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα αντιδράσει με κάθε τρόπο και σε υψηλούς τόνους, θέλοντας να κάνει επίδειξη δύναμης στο εξωτερικό και να συντηρήσει κλίμα συσπείρωσης στο εσωτερικό, προβάλλοντας παράλληλα το εθνικιστικό του προφίλ.
Γεωστρατηγικά η Άγκυρα κρατά στα χέρια και κρίσιμους “διακόπτες” στα Βαλκάνια καθώς έχει έντονη παρουσία στα Σκόπια και στην Αλβανία, ενώ διατηρεί άριστες σχέσεις με το Κόσοβο και την Κροατία. Όπως έχει αποδείξει και στο παρελθόν επενδύοντας στο θρησκευτικό στοιχείο η Άγκυρα χρησιμοποιεί τις εθνικιστικές εξάρσεις τοπικών ομάδων να αποσταθεροποιήσει την περιοχή.
