Κατακλυσμό προσφύγων στη Μεσόγειο βλέπει η DW

Κατακλυσμό προσφύγων στη Μεσόγειο βλέπει η DW

Σημαντική αύξηση καταγράφεται στις προσφυγικές ροές στη Μεσόγειο τις τελευταίες εβδομάδες, εξέλιξη που οφείλεται σε αρκετούς παράγοντες και εκτιμάται ότι επιδεινωθεί κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Διαφήμιση

Ο λιμός σε τέσσερις χώρες της Αφρικής, οι εμφύλιες συρράξεις σε αρκετές από αυτές, η αδυναμία του ΟΗΕ να συγκεντρώσει κεφάλαια για να ανακουφίσει τις πολλαπλές κρίσεις στην Αφρική είναι οι σημαντικότεροι παράγοντες που οδηγούν σε εσωτερικό εκτοπισμό και εν συνεχεία σε μετανάστευση.

Διαβάστε επίσης: Η πείνα θερίζει, 20 εκατατομμύρια πρόσφυγες κινούνται προς την Ευρώπη

Οι άνθρωποι αυτοί πέφτουν στη συνέχεια στα χέρια των τρομοκρατών καθώς το Ισλαμικό Κράτος έχει αναλάβει, σε μεγάλο βαθμό, τα δίκτυα διακίνησης και εμπορίας ανθρώπων, αναζητώντας επιπλέον έσοδα και επιδιώκοντας να δημιουργήσει προβλήματα στην Ευρώπη. Παράλληλα, οι δραστηριότητες του IS σε αυτό το πεδίο ενισχύονται περαιτέρω και οι ροές ενισχύονται καθώς σφίγγει ο κλοιός γύρω από την τρομοκρατική οργάνωση τόσο στη Συρία όσο και στο Ιράκ, ενώ η εμφύλια σύρραξη στη Λιβύη δίνει χώρο και… χρήμα στους τρομοκράτες.

Διαβάστε εδώ όλες τις εξελίξεις στο προσφυγικό

Τέλος, η έλλειψη συντονισμού των ανεπτυγμένων χωρών για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των κρίσεων που ξεσπούν στην Αφρική αποτελεί βασική αιτία του προβλήματος που αντιμετωπίζει η Ευρώπη.

Το Crisis Monitor έχει κατ επανάληψη επισημάνει το θέμα και τους κινδύνους αύξησης των μεταναστευτικών ροών από την Αφρική.

Τώρα η DW επικεντρώνει στο θέμα αναφέροντας τα νέα σημεία διέλευσης των προσφύγων και μεταναστών καθώς και τις διαδρομές που θέλουν να ακολουθήσουν, αλλά τους χιλιάδες που χάνουν τη ζωή τους στον υγρό τάφο της Μεσογείου.

Πλοιάρια που μεταφέρουν απελπισμένους ανθρώπους από τη Νιγηρία, τη Γουινέα ή το Μπαγκλαντές από τις αφρικανικές ακτές στην Ιταλία διαδέχονται η μια την άλλη. Ο Μεσογειακός Διάδρομος παραμένει επισφαλής για τους πρόσφυγες και μετανάστες, ενώ τα πλοιάρια που τους μεταφέρουν είναι τις περισσότερες φορές ακατάλληλα και υπερπλήρη.

Από τις αρχές του χρόνου περίπου 41.000 άνθρωποι κατέφτασαν στις ιταλικές ακτές. Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση για τη Μετανάστευση ΙΟΜ, ο αριθμός είναι αυξημένος κατά 10.000 σε σχέση με την περασμένη χρονιά. Περισσότεροι από 1.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Το γεγονός ότι οι ανθρώπινες απώλειες δεν ήταν περισσότερες, οφείλεται στις υπεράνθρωπες προσπάθειες των σωστικών συνεργείων και των εκατοντάδων εθελοντών.

Όπως αναφέρει η DW, η Ε.Ε. δεν φαίνεται να είναι σε θέση να τερματίσει αυτό το δράμα.

«Μετά το κλείσιμο των τουρκικών συνόρων, οι άνθρωποι αναγκάζονται να αφεθούν στα χέρια διακινητών»,

εκτιμά η Μπάρμπαρα Λομπίλερ από τους Γερμανούς Πράσινους. Μέχρι στιγμής πάντως και παρά τα προβλήματα που παρατηρούνται αλλά και τις πολιτικές αναταράξεις στις σχέσεις της ΕΕ με την Τουρκία, η προσφυγική συμφωνία φαίνεται να αποδίδει καρπούς.

Ανάλογες συμφωνίες επιχειρεί να κλείσει η Ε.Ε. τώρα και με τις χώρες του Μαγκρέμπ και πρωτίστως τη Λιβύη.

Ήδη τον Φεβρουάριο καταρτίστηκε ένα σχέδιο 10 σημείων που προβλέπει μεταξύ άλλων την εκπαίδευση της λιβυκής ακτοφυλακής αλλά και τη βελτίωση των συνθηκών στα κέντρα υποδοχής προσφύγων. Ο απολογισμός της σχετικής δράσης είναι επιεικώς πενιχρός. Μέχρι στιγμής έχουν εκπαιδευτεί περί τους 100 άνδρες και γυναίκες της ακτοφυλακής.
Συμφωνία με τη διχασμένη πολιτικά Λιβύη;

Την κατάσταση περιπλέκει και η σύνθετη πολιτική πραγματικότητα στη χώρα. Στη Λιβύη υπάρχουν σήμερα ουσιαστικά τρεις κυβερνήσεις. Μετά την πτώση του Καντάφι το 2011 η χώρα είναι διχασμένη. Πολιτοφυλακές και τρομοκρατικές οργανώσεις έχουν υπό τον έλεγχό τους μεγάλα τμήματα της χώρας.

Μόνον στη Λιβύη εκτιμάται ότι περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι προετοιμάζονται για το επικίνδυνο ταξίδι τους προς την Ευρώπη. «Το ότι οι άνθρωποι συνεχίζουν να επιλέγουν το Μεσογειακό Διάδομο με όλους τους κινδύνους που τη συνοδεύουν καταδεικνύει ότι δεν έχουν άλλη επιλογή», εκτιμά η Ασπασία Παπαδοπούλου από την ΜΚΟ European Council on Refugees and Exils. H ίδια ζητά να διευρυνθούν οι δυνατότητες νόμιμης μετανάστευσης, εκτιμά ωστόσο ότι ως προς αυτό δεν υπάρχει στην Ε.Ε. η αναγκαία πολιτική βούληση.